NZ. Tongariro tot Franz Josef

Wisten jullie dat hier na de aardbeving, we nu ook de grootste storm meemaken in 25 jaar! Het stormfront is zo groot als Australië en dat zit hier nu boven en rond ons te waaien zeg. Dus als jullie denken dat het te veel regent en waait in België, hier is het erger!

En dan even een fragmentje vanuit onze reisgids:

Nieuw-Zeeland wordt het beste ontdekt via de vele avontuurlijk sporten: naast wandelen en fietsen verkend men het land best via skiën, raften, kayaken, speleologie, enz.

Nu, onze vorige blog dateert al van Rotorua, de volgende stop van onze bus was Taupo. Hier bevindt zich het grootste meer van Nieuw-Zeeland, maar is nog meer gekend doordat de goedkoopste skydives hier worden aangeboden. Vol verwachting stappen we dus de bus op. Maar na een half uur kleurt de hemel grijs en valt de regen weeral met bakken uit de lucht. Blijkbaar zijn er ook windstoten van meer dan 100 km per uur, dus skydiven afgelast! Maar als het regent dan kunnen we toch wel raften zeker? Niks van, te veel regen, geen rafting... We verlaten Taupo dan maar vlug naar de volgende bestemming: Tongariro National Park. Bekend voor een intensieve wandeling, de Tongariro Crossing, maar ja die mogelijkheid is letterlijk ondergesneeuwd. Gelukkig zijn er ook nog skipistes, ja ja sneeuw is er wel genoeg, maar toch ook te veel wind en dat kunnen de liften niet aan...

Na een kort bezoek aan Wellington met het mooie Te Papa museum en een ritje op de kabelkar zit onze rondreis op het Noordereiland er al op.

Op het zuidereiland wacht een nieuw busje ons op met een jolige chauffeuse. Tijdens een korte stop kan ik proeven van enkele wijntjes uit de streek (maar de Australische wijn beviel mij toch meer). We rijden verder en kunnen alweer genieten van prachtig uitgestrekte natuur, bergen, sneeuw, wijngaarden, de zee, zalig mooi. We stoppen in het Abel Tasman National Park. Hier boeken we opnieuw een skydive en het weer ziet er goed uit, maar toch wordt het uitgesteld naar de volgende dag. En de volgende dag wordt het terug uitgesteld naar 's middags. Om onze gedachten de verzetten gaan we dan maar een fikse wandeling doen langs een wandelpad in het National Park. Als we terugkomen in de hostel krijgen we eindelijk bevestiging: we kunnen gaan springen! Woehoew, iedereen wordt toch een beetje zenuwachtig, maar enthousiast springen we de bus op. De skydive is vanop 16500 feet (5 km) hoogte. Kenny en ik kruipen samen met onze tandemmasters en de cameramannen in het kleine vliegtuigje. Het is raar, vooraf waren we zo zenuwachtig, maar eens in het vliegtuig genieten we allebei van de vlucht. Na een 20tal minuutjes is het zo ver: de deur gaat open en Kenny wordt eerst naar buiten gezwierd, wow, en dan is het mijn beurt. Oei oei, gelukkig doet de instructeur eigenlijk alle werk, ik moet gewoon mijn benen buiten het vliegtuig steken (hmmm) en mijn hoofd naar achteren leggen. En dan.... vallen we bijna 2 minuten naar beneden. Het is echt onbeschrijfbaar, toch een kleine poging: ik vond het eerste moment echt eng, het voelde voor mij echt aan als vallen (je gaat dan ook van 0 naar 200 km per uur), ik schreeuwde dan ook volop, maar na een tijdje voelt het niet meer als vallen en dan is het super om te poseren voor de cameraman en is het genieten van het uitzicht. En dan vliegt de parachute open en is het terug stil en zweef je rustig naar beneden. Amai, zeer moeilijk om te beschrijven, maar een absolute topaanrader!

Volgende stop was Barrytown, maar daar werd er enkel een verkleedfeestje georganiseerd, wat ook wel leuke foto's oplevert, maar voor de rest was daar niets te doen.

Vandaag zitten we in Franz Josef, zeer bekend door de aanwezigheid van een gemakkelijk toegankelijke warme gletsjer. We zijn er vandaag een volle dag op gaan wandelen onder begeleiding, want je hebt natuurlijk speciale schoenen nodig. We hebben heel mooie ijsformaties gezien, tussen een paar spleten gekropen, door een ijsgrot gewandeld en genoten van die mooie blauw-witte omgeving.